چهارشنبه که رفتم خونه، وقتی مامان در رو باز کرد، بهم گفت میدونی پیمان ابدی فوت کرده؟!!!

شوکه شدم، یکبار ایشون رو از نزدیک دیده بودم. به فاصله یک میز از ما نشسته بود. به نظر آدم خیلی ساکت، محجوب، متین، با تجربه و خوبی بود. یعنی تو یک ساعتی که در یک جا نشسته بودیم، به وضوح این مطلب رو حس کردم.  

دقیقاً از وقتی که این خبر رو شنیدم حالم به شدت گرفته شد. سر درد گرفتم و دلم به شدت سوخت. دیدین آدم یه کسانی رو خیلی زیاد نمیشناسه اما اصلاً دوست نداره براشون اتفاقی بیفته و خدای نکرده بلایی سرشون بیاد؟

تو زندگی، از شنیدن اتفاق افتادن حادثه های این چنینی برای چند نفر متأثر شدم که یکیشون هم همین آقای ابدی بود.

از اخبار و اطلاعاتی که در مورد این اتفاق و همچنین شخص آقای ابدی افتاده، به این نتیجه رسیدم که باید اینجا بنویسم.

به نظرم یه آدم اگر حتی بدترین آدم دنیا هم باشه، نباید ازش بد گفت. این تو فرهنگ ما ایرانی ها نیست که بعد از مرگ یک نفر بشینیم و حرفهای ناجور در موردش بزنیم. اگر اون آدم که ما به دلایلی به حق یا ناحق ازش بد میگیم زنده بود و توانایی عنوان کردن بدیهاش رو در یک جلسه به صورت رو در رو داشتیم و عنوان کردیم درسته نه اینکه مثل خاله زنکهای 40 سال پیش بشینیم و شخصیت و وجهه اون آدم رو خراب کنیم. چرا که اون دیگه نیست که بخواد از خودش دفاع کنه. با این کار تنها اتفاقی که می افته اینه که خانواده اون مرحوم هم دچار ناراحتی مضاعف میشن.

ایشون چه خوب چه بد، از نظر عده­ای قابل احترام و مهم بودن. پس بهتره به جای صحبت کردن به زشتی، به عقیده اون افراد احترام بگذاریم. همه ما از نظر هم خوب و پسندیده نیستیم و نباید هم باشیم. هزاران آدم داریم در کنار هم با هزاران عقیده و ایده زندگی میکنیم. اصلاً این تفاوت هاست که زندگی رو قشنگ میکنه. پس بیاین به جای نشستن و پرداختن به کارهای بی اهمیت مثل بدگویی و نقد شخصیت افرادی که دیگه در بین ما نیستن، به کارهای مهمتر بپردازیم.

ما مسلمون هستیم، بهتره یادمون باشه که اگر کسی از ما ایرادی داشت بهتره اون ایراد رو بپوشونیم نه اینکه به این نحو بروزش بدیم. اگر انسان باشیم باید این چنین باشیم و گرنه نه وضعیت مشخصه.

دست آخر اینکه، این حادثه واقعاً دلخراش و ناراحت کننده­ است.

برای ایشون آرزوی رحمت خداوندی رو دارم و برای خانواده اش دعای صبر.