داشتم آماده میشدم که یکی زنگ زد که شماره اش آشنا نبود، صدای همیشه بلند تلویزیونو کم کردم و گوشی رو برداشتم که دیدم یه آقایی گفت منزل خانم .....، گفتم نه آقا اشتباه گرفتین ما همچین کسی اینجا نداریم. چه شماره ای رو گرفتین؟ که شماره خونه رو گفت و گفتم نه شماره درسته و همچین کسی اینجا نیست! آقاهه برگشت گفت والله خانوم من مددکار اجتماعیم و از اجرای احکام قم این شماره رو گرفتم (ماجرای همون آدم ربایی من تو قم رو که یادتونه؟) و میخوام با ایشون صحبت کنم که یهو من که از قبل استرس داشتم و دیگه حرصی شده بودم، دهنم رو باز کردم و هر چی دلم خواست به مردک گفتم و قطع کردم، جالبه که اسم فامیل ما رو اشتباه میگفت اما ارواح روح جد و آبادش، از اجرای احکام دادگاه قم گرفته بود! البته اسمی که میگفت فقط از نظر وزنی به اسم من میخورد!
بعدش که یه کم غر غر کردم، شروع کردم به آماده شدن اما سعی کردم زمانو کش بدم که باباخان هم بیاد و اگه احیاناً اینا دم در خونه بودن خودش جوابشونو بده. خدارو شکر وقتیم که رفتیم ماشینو ببریم بیرون کسی دم در نبود.
قرار بر این شد که بریم بوستان که مثلاً کادو بخریم، داشتیم اونجا میگشتیم که دیدم اون یکی دختر دائیم با شوهرش دارن تو یه مانتو فروشی خرید میکنن. رفتیم و سلام علیک کردیم و قرار شد اونام که کارشون تموم شده بود با ما باشن. همینطور که داشتیم با هم قدم میزدیم شوهر دختر دائیم گفت بریم پارک ارم، یکی دیگه گفت بریم رستوران خلاصه هر کی یه برنامه پیشنهاد کرد که چون دیر وقت بود همگی تصمیم گرفتیم که این برنامه هارو بزاریم برای یه روز دیگه و فعلاً بریم یه بستنی فروشی. اومدیم سوار ماشین شدیم و راه افتادیم و رفتیم به سمت بستنی فروشی. اونجا که رسیدیم جای پارک نبود. یه جایی رو شوهر دختر دائیم دید که سر یه کوچه بود و گفت بریم اونجا پارک کن. منم گفتم باشه. همینطور که رفتم جلو هی گفت خب خب برو برو وایسا اینجا خوبه، منم گفتم اِ پس نرم پشت اون پژواِ که تو کوچست پارک کنم اینجا که سر کوچست؟ هیچی نگفت گفتم برم یعنی پشت پژو بازم هیچی نگفت، منم که اینقدر حرص خورده بودم از عصرش که حواس مواس درست درمون نداشتم که جمع کنم گفتم سکوت علامت رضاست، البته واسه آخرین جمله سوالیم! و رفتم که برم پشت پژو پارک کنم که ییهو یه صدای وحشتناک تررررررررررررررررررررررررق بووووووووووووم اومد و دیگه چپه شدیم یه جورایی، حالا من وقتی میترسم همیشه میفتم به خنده، حالا نخند کی بخند........
بله بله افتاده بیدیم تو جوووووووووووب، اونم شانس آوردیم که با یه چرخ افتادیم. حالا همه انگار دارن فیلم کمدی تماشا میکنن، هی به ماشین نگاه میکنن سر تکون میدن هی به من نگاه میکنن سر تکون میدن میخندن. منم که واقعاً جوب به اون بزرگی رو ندیدم. خلاصه هر کی یه چیزی میگفت.
یکی میگفت بابا تازه کاره، ناشیه، کی به این گواهی نامه داده، بریم کمک درش بیاریم خلاصه بلبشویی بود. بعدم ۲ نفره ماشینو به سمت عقب هل دادن و سالارو (اسم ماشینمه) آوردیم بیرون، اما اون بستنی کوفتم شد. این حالیم کرد که واقعاً در مواقعی که اعصاب درست درمون ندارم پشت ماشین نشینم که این دفعه به خیر گذشت ولی دفعه دیگه نیدونم چی میشه.
