سلام

مدتی بود اینجارو به روز نکرده بودم. نمیدونم چرا؟ اما حتی به این هم فکر کردم که در اینجارو پلمب کنم و دیگه ننویسم. فکر کردم شاید کسی حتی متوجه هم نشه و این میرسونه که فایده ای نداره نوشتن. شاید هم مطالب من زیاد خوب نبوده یا زیاد جذاب نبوده. اما تو تمام این مدت هر بار که سر زدم دیدم یکی از دوستای گلم اومده و کامنت گذاشته.

یا حال و احوالمو پرسیده یا گله کرده که چرا به روز نمیکنم.

به هر حال تصمیم گرفتم سعی کنم کنار کارام، اینجارو هم فراموش نکنم و به هر حال به روز بشم.

پس از این به بعد هم باید منو تحمل کنین

واقعیتش اینه که تو این مدت اینقدر سرم شلوغ بود که نمیتونستم حتی به دیدن دوستام برم. حتی فرصت یه خرید کوچولو رو هم نداشتم.

برنامه زندگیم اینطوری شده که از اول هفته باید بدو بدو کنم و مطلب جمع کنم و ترجمه کنم و ویرایش کنم و تحقیقات انجام بدم و خلاصه تا حالا تو عمرم اینقدر به غلط کردن نیفتادم.

اصلاً یکی نیست به من بگه این ادامه تحصیل چیه؟ آقا من رسماً ... خوردم. خوب چیه؟ ماهی رو هر وقت از آب بگیری تازه است.

یکی از استادامونم همش داره میگه که بابا شما که الان فهمیدید غلط کردید خوب غلط میکنید که دوباره به غلط کردن ادامه میدید. برین سراغ زندگیاتون. چیه؟ جای دانشجویان نخبه آینده ساز رو گرفتین؟ می بینین روحیه دادنارو؟

خدائیش روز اولی که استاد کوکمون کرد اومدم خونه به مامان گردال گفتم آقا من فکر کردم میخوام یه کم سخت تر از لیسانس درس بخونم فکر نمیکردم اینقدر زحمت داره! ایشون  هم محترمانه گفتن حالا دیگه چه به غلط کردن افتادی چه به ... خوردن به درک! باید درس بخونی.

یعنی به عبارتی مجبور شدم کارم رو هم بگذارم کنار و از اول هفته بدو بدو تا دقیقاً ساعت 12 شب چهارشنبه. بعدم هر پنج شنبه ساعت 4.5 صبح باید خودم راه بیفتم برم تو جاده تا 8 برسم کلاس و از اونورم تا 5.5 عصر کلاس دارم و باید دوباره اون موقع با خستگی راه بیفتم و بیام تهرون.

پس معلوم میشه که چرا واقعاً کم آوردم و نتونستم به اینجا سر بزنم. قانع شدین نه؟!!!

با میتی کمان (رئیس شرکت وامونده) که معرف حضور همه هم هست، دعوا کردم و بعد از عید دیگه نرفتم سرکار. در واقع فعلاً تصمیم گرفتم بیشتر به درس برسم تا اگه خدا بخواد بتونم به زودی شرشو بکنم و بزنم تو گوش پایان نامه.

همه اینارو گفتم که بگم میخوام دوباره فعال بشم اما یه کم کمرنگ تر از قبل.

پس تا بعد

بای